Nöbetçi Eczaneler
MEHMET TAŞTEKİN YAZDI :TAĞUT, HAMAN, KARUN VE BELAM TİPOLOJİSİ
Tağut (İlahlık Taslayan Güç):
Allah’ın koyduğu sınırları aşan, kendini veya kendi otoritesini mutlak güç görerek ilahlık iddiasında bulunan her türlü kişi, sistem veya anlayıştır.
Kur’an mefhumunda tağut;
adaleti yok sayıp kendi isteklerini kanunlaştıran ve insanları kendine kul etmeye çalışan siyasi ve mutlak güç sahiplerini (Firavun gibi) temsil eder.
Haman (Zulmün Yardımcısı ve Bürokrasisi):
Tağutun yanında yer alan, onun emirlerini uygulayan, zulüm çarkının dönmesini sağlayan bürokratik, askeri veya idari güçtür. Kur’an’daki Firavun kıssasında geçen Haman; tağuta saraylar, kuleler inşa eden, onun iktidarını ayakta tutan ve halk üzerindeki baskıyı kurumsallaştıran teknokrat/bürokrat sınıfını simgeler.
Karun (Servet ve Sermaye Gücü):
Düzenin finansal ayağını oluşturan, servetini bir tahakküm ve kibir aracı olarak kullanan iktisadi güçtür. Kur’an kıssalarında tağut ve haman ile birlikte anılan Karun tipolojisi; sahip olduğu kaynağı Allah’ın rızası ve toplumun refahı yerine tağuti düzenin sürdürülmesine harcayan, gücüyle şımarıp halkı ezmeye hizmet eden sermaye sınıfını temsil eder.
Belam (Dini Tasdikçi ve Meşrulaştırıcı):
Aslında dini bilgiye sahip olmasına rağmen, dünyevi menfaat ve güç arzusu yüzünden ilmini tağutun emrine veren “hayırsız alim” figürüdür. İsrailoğulları kıssalarında adı geçen Belam b. Baura’dan mülhem bu tipoloji; dini kavramları çarpıtarak tağutun yaptığı zulümleri, haksızlıkları ve adaletsizlikleri halkın gözünde “dine uygun” göstermeye çalışır. Dini, zalim iktidarın hizmetine sunarak toplumun vicdanını uyuşturur.
Bu dört kavram bir araya geldiğinde toplumsal zulüm mekanizmasının temel yapısını oluşturur:
Tağut otoriteyi ve gücü elinde tutar, Haman bu otoriteyi askeri ve idari olarak uygular, Karun bu düzeni finanse eder,
Belam ise tüm bu yapıyı dini gerekçelerle meşrulaştırarak kitlelerin itaat etmesini sağlar.
Kur’an-ı Kerim’de anlatılan kıssalar, tarihsel olaylar ve örnekler asla laf olsun diye ya da sadece birer hikaye anlatmak amacıyla yer almaz.
Müslüman inancına ve Kur’an’ın kendi ifadelerine göre ayetlerin temel amacı insanlığa hidayet, ibret, öğüt ve rehberlik sunmaktır. Nitekim Yusuf Suresi 111. ayette bu durum açıkça belirtilir:
Andolsun ki onların kıssalarında akıl sahipleri için pek çok ibretler vardır. (Bu Kur’an) uydurulacak bir söz değildir…”
Bakara Suresi 214. ayette ise şöyle buyrulur:
Yoksa siz, sizden önce gelip geçenlerin başına gelenlerin benzeri sizin de başınıza gelmeden Cennet’e gireceğinizi mi sandınız?!…”
Selam ve dua ile.
Mehmet Taştekin
